Vandaag ervaar ik opnieuw een grote dichotomie tussen de berichtgeving in de Verenigde Staten en die in ons eigen land. Niet enkel inzake de arrestatie van Radovan Karadzic (zie later), maar vooral inzake de politieke gekleurdheid van de traditionele media en het latente gebrek aan diepgaande ideologisch geïnspireerde discussies, gaapt er een enorme kloof tussen de ronduit subjectieve aanpak in Europa en de (ietwat) objectievere toestand in de Verenigde Staten. Op de Amerikaanse TV-stations kan men vandaag niet enkel een aantal nuancerende geluiden horen ten overstaande Karadzic (in Europa nergens), maar ook de McCain-NYT-heisa krijgt er enorm veel persaandacht. In de VS is de weigering van de “New York Times” (bekend voor zijn linkse berichtgeving én onverwijlde steun aan Barack Obama, en ondanks deze duidelijke “bias” toch één van de belangrijkste nieuwsbronnen voor de eigen Europese media, maar dit geheel terzijde natuurlijk) om een opiniestuk van John McCain te publiceren, een belangrijk thema onder de “pundits” in de verschillende talkshows vandaag. Bij ons heerst volledige radiostilte. In Europa vinden we het immers normaal dat dit soort praktijken gebeuren, zeker ten aanzien van “fascisten” als Filip Dewinter of andere VB-mandatarissen, en kraait er al lang geen haan meer naar. In de VS is deze vorm van censuur echter veel minder aanvaard. Ik begrijp de beslissing van de NYT-redactie om McCains vrije tribune te weigeren niet. I ...
Anytime
